وَاسْتَبَقَا

الْبَابَ

وَقَدَّتْ

قَمِیْصَهٗ

مِنْ

دُبُرٍ

وَّاَلْفَیَا

سَیِّدَهَا

لَدَا

الْبَابِ ؕ

قَالَتْ

مَا

جَزَآءُ

مَنْ

اَرَادَ

بِاَهْلِكَ

سُوْٓءًا

اِلَّاۤ

اَنْ

یُّسْجَنَ

اَوْ

عَذَابٌ

اَلِیْمٌ

۟

Ҳар ду ба ҷониби дар давиданд ва зан ҷомаи ӯро аз пас бидарид. Ва шӯи он занро наздики дар диданд. Зан гуфт: «Ҷазои касе, ки бо зани ту қасди баде дошта бошад, чист, ҷуз ин ки ба зиндон афтад ё ба азобе дардовар гирифтор ояд?»