وَٱسۡتَبَقَا

ٱلۡبَابَ

وَقَدَّتۡ

قَمِيصَهُۥ

مِن

دُبُرٖ

وَأَلۡفَيَا

سَيِّدَهَا

لَدَا

ٱلۡبَابِۚ

قَالَتۡ

مَا

جَزَآءُ

مَنۡ

أَرَادَ

بِأَهۡلِكَ

سُوٓءًا

إِلَّآ

أَن

يُسۡجَنَ

أَوۡ

عَذَابٌ

أَلِيمٞ

٢٥

   Юсуф ба сӯи дар фирор кард ва ҳамсари азиз аз пушти ӯ давид, то ӯро баргардонад ва зан ҷомаи ӯро аз ақиб бидаронд. Ва шавҳари он занро тасодуфан наздики дар ёфтанд. Зан гуфт: «Ҷазои касе, ки бо зани ту қасди баде дошта бошад, чист ва тарсид, ки Юсуфро накушад ва гуфт: ҷуз ин ки ба зиндон афтад ё ба азобе дардовар гирифтор ояд?»¹