قَالُواْ

يَٰٓأَبَانَآ

إِنَّا

ذَهَبۡنَا

نَسۡتَبِقُ

وَتَرَكۡنَا

يُوسُفَ

عِندَ

مَتَٰعِنَا

فَأَكَلَهُ

ٱلذِّئۡبُۖ

وَمَآ

أَنتَ

بِمُؤۡمِنٖ

لَّنَا

وَلَوۡ

كُنَّا

صَٰدِقِينَ

١٧

   Гуфтанд: «Эй падар, ҳамоно, мо ба мусобиқа (давидан ва тирандозӣ) рафта будем ва Юсуфро назди матоъи худ (либосҳоямон) гузошта будем, пас, хург ӯро хӯрд. Ва ҳарчанд рост бигӯем ҳам, ту суханони моро бовар надорӣ».¹