حَتَّىٰٓ

إِذَا

ٱسۡتَيۡـَٔسَ

ٱلرُّسُلُ

وَظَنُّوٓاْ

أَنَّهُمۡ

قَدۡ

كُذِبُواْ

جَآءَهُمۡ

نَصۡرُنَا

فَنُجِّيَ

مَن

نَّشَآءُۖ

وَلَا

يُرَدُّ

بَأۡسُنَا

عَنِ

ٱلۡقَوۡمِ

ٱلۡمُجۡرِمِينَ

١١٠

Ҳар қачон пайғамбарларимиз ноумид бўлиб: «Бизлар ёлғончи қилиндик — пайғамбар эканлигимизга ишонмадилар», деб ўйлай бошлаганларида, уларга Бизнинг мададимиз — ғалабамиз келиб, Биз ҳоҳлаган кишиларга нажот берилар эди. (Аммо) жиноятчи бўлган қавмдан бизнинг азобимиз қайтарилмас!