رَبِّ

قَدْ

اٰتَیْتَنِیْ

مِنَ

الْمُلْكِ

وَعَلَّمْتَنِیْ

مِنْ

تَاْوِیْلِ

الْاَحَادِیْثِ ۚ

فَاطِرَ

السَّمٰوٰتِ

وَالْاَرْضِ ۫

اَنْتَ

وَلِیّٖ

فِی

الدُّنْیَا

وَالْاٰخِرَةِ ۚ

تَوَفَّنِیْ

مُسْلِمًا

وَّاَلْحِقْنِیْ

بِالصّٰلِحِیْنَ

۟

(ئینجا یوسف پێغه‌مبه‌ر چووه که‌ناره‌وه و ده‌سته‌کانی هه‌ڵبڕی و نزای کردو وتی): په‌روه‌ردگارا به‌ڕاستی تۆ پاشایه‌تیت پێ به‌خشیم و له لێکدانه‌وه‌ی خه‌و شاره‌زات کردم، ئه‌ی به‌دیهێنه‌ری ئاسمانه‌کان و زه‌وی، تۆ پشت و په‌نا و یارو یاوه‌ری منیت له دنیاو قیامه‌تدا، داواکارم که به موسڵمانی بم مرێنیت و بمخه‌یته ڕیزی پاکانه‌وه و بمگه‌یه‌نیت به‌کاروانی چاکان.