وَرَفَعَ

اَبَوَیْهِ

عَلَی

الْعَرْشِ

وَخَرُّوْا

لَهٗ

سُجَّدًا ۚ

وَقَالَ

یٰۤاَبَتِ

هٰذَا

تَاْوِیْلُ

رُءْیَایَ

مِنْ

قَبْلُ ؗ

قَدْ

جَعَلَهَا

رَبِّیْ

حَقًّا ؕ

وَقَدْ

اَحْسَنَ

بِیْۤ

اِذْ

اَخْرَجَنِیْ

مِنَ

السِّجْنِ

وَجَآءَ

بِكُمْ

مِّنَ

الْبَدْوِ

مِنْ

بَعْدِ

اَنْ

نَّزَغَ

الشَّیْطٰنُ

بَیْنِیْ

وَبَیْنَ

اِخْوَتِیْ ؕ

اِنَّ

رَبِّیْ

لَطِیْفٌ

لِّمَا

یَشَآءُ ؕ

اِنَّهٗ

هُوَ

الْعَلِیْمُ

الْحَكِیْمُ

۟

Падару модарро бар тахт баровард ва ҳама дар баробари ӯ ба саҷда даромаданд. Гуфт: «Эй падар, ин аст таъбири он хоби ман, ки инак Парвардигорам онро рост баровард. Ва чӣ қадар ба ман некӣ кардааст, он гоҳ, ки маро аз зиндон бираҳонид ва пас аз он, ки шайтон миёни ману бародаронам фасод карда буд, шуморо аз бодия ба ин ҷо овард. Парвардигори ман ба ҳар чӣ ирода кунад, дақиқ аст, ки Ӯ донову ҳаким аст!