وَرَفَعَ

أَبَوَيۡهِ

عَلَى

ٱلۡعَرۡشِ

وَخَرُّواْ

لَهُۥ

سُجَّدٗاۖ

وَقَالَ

يَٰٓأَبَتِ

هَٰذَا

تَأۡوِيلُ

رُءۡيَٰيَ

مِن

قَبۡلُ

قَدۡ

جَعَلَهَا

رَبِّي

حَقّٗاۖ

وَقَدۡ

أَحۡسَنَ

بِيٓ

إِذۡ

أَخۡرَجَنِي

مِنَ

ٱلسِّجۡنِ

وَجَآءَ

بِكُم

مِّنَ

ٱلۡبَدۡوِ

مِنۢ

بَعۡدِ

أَن

نَّزَغَ

ٱلشَّيۡطَٰنُ

بَيۡنِي

وَبَيۡنَ

إِخۡوَتِيٓۚ

إِنَّ

رَبِّي

لَطِيفٞ

لِّمَا

يَشَآءُۚ

إِنَّهُۥ

هُوَ

ٱلۡعَلِيمُ

ٱلۡحَكِيمُ

١٠٠

(Кейин, Мисрга кириб Юсуфнинг саройига келганларидан сўнг) у ота-онасини ўзининг тахтига чиқарди ва улар (яъни, ота-она ва оға-инилари Юсуфга) сажда қилган ҳолларида йиқилдилар. У деди: «Эй отажон, мана шу (қирқ йил) илгари кўрган тушимнинг таъбиридир. Парвардигорим уни рост қилди. Дарҳақиқат, У зот менга (буюк) инъом қилди — мени зиндондан чиқарди, шайтон мен билан оға-иниларим орасини бузиб иғво қилганидан кейин, мана сизларни чўлу саҳродан (Мисрга эсон-омон ҳолингизда) келтирди. Албатта, Парвардигорим Ўзи хоҳлаган нарсани сездирмай амалга оширгувчи Зотдир. Албатта, Унинг Ўзигина билим ва ҳикмат Соҳибидир».