فَلَوْلَا

كَانَتْ

قَرْیَةٌ

اٰمَنَتْ

فَنَفَعَهَاۤ

اِیْمَانُهَاۤ

اِلَّا

قَوْمَ

یُوْنُسَ ؕ

لَمَّاۤ

اٰمَنُوْا

كَشَفْنَا

عَنْهُمْ

عَذَابَ

الْخِزْیِ

فِی

الْحَیٰوةِ

الدُّنْیَا

وَمَتَّعْنٰهُمْ

اِلٰی

حِیْنٍ

۟

Чаро мардуми ҳеҷ деҳае, ба ҳангоме ки имонашом нафъашон мсдод, имон наёварданд. магар қавми Юнус, ки чун имон оварданд, азоби хорӣ дар дунёро аз онон бардоштем ва то ҳангоме ки аҷалашон фаро расид, аз зиндагӣ бархурдорашон кардем.