فَإِن

كُنتَ

فِي

شَكّٖ

مِّمَّآ

أَنزَلۡنَآ

إِلَيۡكَ

فَسۡـَٔلِ

ٱلَّذِينَ

يَقۡرَءُونَ

ٱلۡكِتَٰبَ

مِن

قَبۡلِكَۚ

لَقَدۡ

جَآءَكَ

ٱلۡحَقُّ

مِن

رَّبِّكَ

فَلَا

تَكُونَنَّ

مِنَ

ٱلۡمُمۡتَرِينَ

٩٤

   Агар дар он чӣ бар ту нозил кардаем, дар шубҳа ҳастӣ, бипурс аз онҳое, ки пеш аз ту буданд, ки китоби Тавроту Инҷилро мехонанд ва аз омадани ту ихтилоф надоштанд, зеро ки дар китобҳояшон аз сифатҳои омадани ту хабардор буданд. Ҳароина, ҳақ аст он чӣ аз ҷониби Парвардигорат бар ту нозил шудааст. Пас, набояд аз ҷумлаи шубҳакунандагон бошӣ!¹