وَاتْلُ

عَلَیْهِمْ

نَبَاَ

نُوْحٍ ۘ

اِذْ

قَالَ

لِقَوْمِهٖ

یٰقَوْمِ

اِنْ

كَانَ

كَبُرَ

عَلَیْكُمْ

مَّقَامِیْ

وَتَذْكِیْرِیْ

بِاٰیٰتِ

اللّٰهِ

فَعَلَی

اللّٰهِ

تَوَكَّلْتُ

فَاَجْمِعُوْۤا

اَمْرَكُمْ

وَشُرَكَآءَكُمْ

ثُمَّ

لَا

یَكُنْ

اَمْرُكُمْ

عَلَیْكُمْ

غُمَّةً

ثُمَّ

اقْضُوْۤا

اِلَیَّ

وَلَا

تُنْظِرُوْنِ

۟

Уларга Нуҳнинг хабарини тиловат қилиб бер. Вақтики у ўз қавмига: «Эй қавмим, агар сизларга менинг мақомим ва Аллоҳнинг оятлари ила эслатишим оғир келаётган бўлса, бас, мен Аллоҳга таваккал қилдим. Сиз шерик келтирганларингиз билан биргаликда ўз ишингизни билаверинглар. Яна, ишларингиз ўзингиз учун ноаниқ бўлиб қолмасин. Сўнгра, менга нисбатан ҳукмингизни ижро этаверинглар, менга муҳлат берманглар.