هُوَ

ٱلَّذِي

جَعَلَ

لَكُمُ

ٱلَّيۡلَ

لِتَسۡكُنُواْ

فِيهِ

وَٱلنَّهَارَ

مُبۡصِرًاۚ

إِنَّ

فِي

ذَٰلِكَ

لَأٓيَٰتٖ

لِّقَوۡمٖ

يَسۡمَعُونَ

٦٧

   Уст, ки шабро бароятон падид овард, то дар он орому роҳат ёбед ва рӯзро равшан кард, то дар он бубинед ва ризқу рӯзии зиндагиатонро дарёбед. Албатта, дар инҳо барои мардуме, ки мешунаванд, нишонаҳоест бар ваҳдонияти Аллоҳ, ки Ӯст сазовори ибодат!¹