هُنَالِكَ

تَبۡلُواْ

كُلُّ

نَفۡسٖ

مَّآ

أَسۡلَفَتۡۚ

وَرُدُّوٓاْ

إِلَى

ٱللَّهِ

مَوۡلَىٰهُمُ

ٱلۡحَقِّۖ

وَضَلَّ

عَنۡهُم

مَّا

كَانُواْ

يَفۡتَرُونَ

٣٠

   Дар он ҷо (рӯзи қиёмат, дар вақти ҳисоб) ҳар кас ҳар чӣ кардааст, подошашро хоҳад дид. Агар некӣ карда бошад, барояш некӣ аст ва агар бадӣ карда бошад, барояш бадӣ аст. Ва ҳамаро ба сӯи Аллоҳ мавлои ҳақиқияшон бозгардонида мешаванд, пас аҳли ҷаннат ба ҷаннат дохил мешавад ва аҳли дӯзах ба дӯзах ва ҳамаи он бутон, ки мушрикон ба ботил мепарастиданд, нобуд мешаванд.¹