وَیَقُوْلُوْنَ

لَوْلَاۤ

اُنْزِلَ

عَلَیْهِ

اٰیَةٌ

مِّنْ

رَّبِّهٖ ۚ

فَقُلْ

اِنَّمَا

الْغَیْبُ

لِلّٰهِ

فَانْتَظِرُوْا ۚ

اِنِّیْ

مَعَكُمْ

مِّنَ

الْمُنْتَظِرِیْنَ

۟۠

   Ва кофирони саркаш мегӯянд: «Чаро аз ҷониби Парвардигораш мӯъҷизае бар ӯ нозил намешавад, то бидонем, ки паёмбари барҳақ аст?» Бигӯ (эй Расул барояшон): «Илми ғайб аз они Аллоҳ аст. Интизорӣ бикашед эй қавм амри Аллоҳро, то кӣ барҳақ аст ва кӣ ноҳақ! Ман низ бо шумо мунтазир мемонам!»¹