وَلَقَدۡ

أَهۡلَكۡنَا

ٱلۡقُرُونَ

مِن

قَبۡلِكُمۡ

لَمَّا

ظَلَمُواْ

وَجَآءَتۡهُمۡ

رُسُلُهُم

بِٱلۡبَيِّنَٰتِ

وَمَا

كَانُواْ

لِيُؤۡمِنُواْۚ

كَذَٰلِكَ

نَجۡزِي

ٱلۡقَوۡمَ

ٱلۡمُجۡرِمِينَ

١٣

Ва [эй мушрикон] бе тардид, мо умматҳои пеш аз шуморо, ҳангоме ки ситам карданд, ҳалок кардем, дар ҳоле ки паёмбаронашон бо далели равшан ба сӯяшон омаданд ва [-ле] онон бар он набуданд, ки имон оваранд. Мо гурӯҳи муҷримонро ин гуна кайфар медиҳем