وَإِذَا
مَسَّ
ٱلۡإِنسَٰنَ
ٱلضُّرُّ
دَعَانَا
لِجَنۢبِهِۦٓ
أَوۡ
قَاعِدًا
أَوۡ
قَآئِمٗا
فَلَمَّا
كَشَفۡنَا
عَنۡهُ
ضُرَّهُۥ
مَرَّ
كَأَن
لَّمۡ
يَدۡعُنَآ
إِلَىٰ
ضُرّٖ
مَّسَّهُۥۚ
كَذَٰلِكَ
زُيِّنَ
لِلۡمُسۡرِفِينَ
مَا
كَانُواْ
يَعۡمَلُونَ
١٢
ಮನುಷ್ಯನು ನಿಂತೂ ಕುಳಿತೂ ಮಲಗಿಯೂ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಅವನ ಕಷ್ಟವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ತಟ್ಟಿದ ಸಂಕಷ್ಟದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಅವನು ಮೊರೆಯಿಡಲೇ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬಂತೆ ನಡೆದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ ನಡೆಯುವವರಿಗೆ ಅವರ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮನೋಹರಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ.