وَإِذَا

مَسَّ

ٱلۡإِنسَٰنَ

ٱلضُّرُّ

دَعَانَا

لِجَنۢبِهِۦٓ

أَوۡ

قَاعِدًا

أَوۡ

قَآئِمٗا

فَلَمَّا

كَشَفۡنَا

عَنۡهُ

ضُرَّهُۥ

مَرَّ

كَأَن

لَّمۡ

يَدۡعُنَآ

إِلَىٰ

ضُرّٖ

مَّسَّهُۥۚ

كَذَٰلِكَ

زُيِّنَ

لِلۡمُسۡرِفِينَ

مَا

كَانُواْ

يَعۡمَلُونَ

١٢

Sa diha nga ang kalisud muabot sa tawo, siya nagsugod sa pag-ampo samtang siya naghigda sa iyang kiliran, o naglingkod, o nagtindog. Apan sa diha nga tangtangon na Namo kaniya ang kalisud, siya nagpadayon sa (iyang pagsupak) nga sama sa wala siya nag-ampo nganhi Kanamo aron (tangtangon) ang sakit

nga miabot kaniya! Niining paagiha ang mga buhat sa maong walay pagtagad nga mga tawo nahimo nga madanihon ngadto kanila.