۞ وَلَوۡ

يُعَجِّلُ

ٱللَّهُ

لِلنَّاسِ

ٱلشَّرَّ

ٱسۡتِعۡجَالَهُم

بِٱلۡخَيۡرِ

لَقُضِيَ

إِلَيۡهِمۡ

أَجَلُهُمۡۖ

فَنَذَرُ

ٱلَّذِينَ

لَا

يَرۡجُونَ

لِقَآءَنَا

فِي

طُغۡيَٰنِهِمۡ

يَعۡمَهُونَ

١١

Ва агар [Аллоҳ таоло] барои мардум, бадиро бо ҳамон шитоб мехост, ки онон некиро мехоҳанд [ва нафринҳое, ки дар ҳаққи худ ва амволу фарзандонашон мекунанд, мустаҷоб мекард], ҳатман, аҷалашон фаро расида буд. Пас, касонеро ки ба дидори Мо умед [-у бовар] надоранд, вомегузорем, то дар [гумроҳӣ ва] саркашияшон саргардон бимонанд