20. Surah Taha, Persian Translation

(ای پیامبر! ما) قرآن را بر تو نازل نکردیم که به مشقت افتی.

مگر (آن) یاد آوری برای کسی است که (از الله) می‌ترسد.

(این قرآن) فرو فرستاده شده از سوی کسی‌که زمین و آسمان‌های بلند را آفریده است.

(الله) رحمان (است که) بر عرش قرار گرفت.

از آنِ اوست آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین، و آنچه میان آن دو است، و آنچه زیر خاک (پنهان) است.

و اگر سخن آشکارا بگویی (یا آن را پنهان داری) بی‌گمان او (راز) نهان و نهان‌تر را می‌داند.

(او) الله است، که هیچ معبودی جز او نیست؛ نام‌های نیکو از آنِ اوست.

و (ای پیامبر!) آیا خبر موسی به تو رسیده است؟

هنگامی‌که آتشی را (از دور) دید، پس به خانوادۀ خود گفت: «(لحظه‌ای) درنگ کنید، همانا من آتشی را دیده‌ام شاید شعله‌ای از آن برای شما بیاورم، یا بر آن آتش راهنمایی بیابم».

پس چون نزد آن (آتش) آمد، نِدا داده شد که: «ای موسی!

همانا من پروردگار تو هستم، پس کفش‌هایت را بیرون کن، که تو در وادی مقدس طوی هستی.

و من تو را (به پیامبری) بر گزیدم، پس به آنچه (بر تو) وحی می‌شود، گوش فرا ده.

یقیناً من «الله» هستم، هیچ معبودی (به حق) جز من نیست، پس مرا پرستش کن، و نماز را برای یاد من بر پا دار.

قطعاً قیامت خواهد آمد، می‌خواهم (وقت) آن را پنهان دارم، تا هر کس در برابر سعی (و اعمالی) که می‌کند جزا داده شود.

پس مبادا کسی‌که به آن ایمان ندارد، و از هوس‌های خود پیروی می‌کند، تو را از آن باز دارد، که هلاک خواهی شد.

و ای موسی! آن چیست به (دست) راستت؟»

گفت: «این عصای من است، بر آن تکیه می‌کنم، و با آن برای گوسفندانم (برگ درختان) فرو می‌ریزم، و مرا با آن کارهای دیگری (نیز) است (که برآورده می‌کنم).

فرمود: «ای موسی! آن را بیفکن»

پس (موسی) آن (عصا) را افکند، که ناگهان ماری شد که (به هر سو) می‌دوید.

فرمود: «آن را بگیر و نترس، به زودی آن را به صورت اولش باز می‌گردانیم.

و دستت را در بغل خود داخل کن، تا سفید (و) بی عیب بیرون آید، (این نیز) معجزۀ دیگری است.

تا آیات (و نشانه‌های) بزرگ خود را به تو نشان دهیم.

(اینک) به سوی فرعون برو، بی‌گمان او سرکشی کرده است».

(موسی) گفت: «پروردگارا! سینه‌ام را برایم بگشا.

و کارم را برایم آسان گردان.

و گره از زبانم باز کن.

تا سخنانم را بفهمند.

و برای من (یاور و) وزیری از خاندانم قرار ده.

برادرم هارون را.

به (وسیلۀ) او پشت مرا محکم کن،

و او را در کار (رسالت) من شریک ساز،

تا تو را بسیار تسبیح گوییم،

و بسیار تو را یاد کنیم،

بی‌شک تو به (حال) ما خوب بینایی».

فرمود: «ای موسی! هر چه خواستی به تو داده شد.

و به تحقیق ما بار دیگر (نیز) بر تو منت نهاده‌ایم (و نعمت بخشیده‌ایم)

آن هنگام که به مادرت الهام کردیم، آنچه را که باید الهام می‌شد،

که: «او را در صندوقی بگذار، آنگاه آن (صندوق) را به دریا بینداز، تا دریا او را به ساحل افکند، (و) دشمن من و دشمن او، او را برگیرد». و من محبتی از سوی خود بر تو افکندم و تا در برابر دیدگان من پرورش یابی.

آنگاه که خواهرت می‌رفت و می‌گفت: «آیا کسی را به شما نشان دهم که سرپرستی‌اش را به عهده گیرد؟!» پس تو را به مادرت باز گرداندیم، تا چشمش (به دیدار تو) روشن شود، و اندوهگین نگردد، و (بعدها) تو یک نفر (قبطی) را کُشتی، پس (ما) تو را از اندوه (و گرفتاری) نجات دادیم، و بار‌ها (چنانکه باید) تو را آزمودیم. پس (از آن) سال‌ها در میان مردم مدین ماندی، سپس ای موسی! بر (طبق) تقدیر (الهی به اینجا) آمدی.

و تو را برای خودم خاص ساختم (و پرورش دادم).

(اینک) تو و برادرت با آیات من برو، و در یاد من سستی نکنید.

به سوی فرعون بروید، بی‌گمان او سرکشی کرده است.

پس به نرمی با او سخن بگویید، شاید که او پند گیرد یا (از پروردگارش) بترسد،

(موسی و هارون) گفتند: «پروردگارا! به راستی ما می‌ترسیم که بر ما پیش‌دستی نماید (و قبل از بیان حق ما را آزار دهد) یا طغیان کند»

فرمود: «نترسید! بی‌شک من با شما هستم، می‌شنوم و می‌بینم.

پس به نزد او بروید و بگویید: ما فرستادگان پروردگارت هستیم، بنی اسرائیل را با ما بفرست، و آن‌ها را آزار و شکنجه نکن، به‌راستی که ما نشانه‌هاى روشنى از سوی پروردگارت برای تو آورده‌ایم، و سلام بر آن کسی‌که از هدایت پیروی کند.

همانا به ما وحی شده که محققاً عذاب (الهی) بر کسی است که (آیات و معجزات را) تکذیب کند، و (از ایمان) روی بگرداند».

(فرعون) گفت: «ای موسی! پروردگار شما کیست؟»