قَالَ

فَٱذۡهَبۡ

فَإِنَّ

لَكَ

فِي

ٱلۡحَيَوٰةِ

أَن

تَقُولَ

لَا

مِسَاسَۖ

وَإِنَّ

لَكَ

مَوۡعِدٗا

لَّن

تُخۡلَفَهُۥۖ

وَٱنظُرۡ

إِلَىٰٓ

إِلَٰهِكَ

ٱلَّذِي

ظَلۡتَ

عَلَيۡهِ

عَاكِفٗاۖ

لَّنُحَرِّقَنَّهُۥ

ثُمَّ

لَنَنسِفَنَّهُۥ

فِي

ٱلۡيَمِّ

نَسۡفًا

٩٧

(Мусо) деди: «Бас, йўқол! Энди сен ҳаётда «Менга тегманглар», дейишгина бордир (яъни, умрингнинг охиригача якка мохов бўлиб қолурсан. Охиратда эса) сен учун ҳаргиз хилоф қилинмайдиган бир ваъда — азоб бордир. Сен устидан жилмай ибодат қилган «илоҳингнинг» (ҳолини) кўриб қўй! Биз албатта уни ёндириб, сўнгра (кулини) денгизга сочиб юборурмиз».