قَالَ

يَبۡنَؤُمَّ

لَا

تَأۡخُذۡ

بِلِحۡيَتِي

وَلَا

بِرَأۡسِيٓۖ

إِنِّي

خَشِيتُ

أَن

تَقُولَ

فَرَّقۡتَ

بَيۡنَ

بَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

وَلَمۡ

تَرۡقُبۡ

قَوۡلِي

٩٤

   (Мӯсо даст ба риши Ҳорун ва мӯйи сари ӯ зад, вале Ҳорун ба Мӯсо) гуфт: «Эй писари модарам, магир аз ришу мӯйи сари ман. Ман тарсидам, ки агар онҳоро гузорам ва ба сӯйи ту оям, бигӯӣ: «Ту миёни банӣ Исроил ҷудоӣ афкандӣ ва онҳоро ба гурӯҳ-гурӯҳ ҷудо намудӣ ва гуфтори маро риоят накардӣ».¹