قَالَ

ءَامَنتُمۡ

لَهُۥ

قَبۡلَ

أَنۡ

ءَاذَنَ

لَكُمۡۖ

إِنَّهُۥ

لَكَبِيرُكُمُ

ٱلَّذِي

عَلَّمَكُمُ

ٱلسِّحۡرَۖ

فَلَأُقَطِّعَنَّ

أَيۡدِيَكُمۡ

وَأَرۡجُلَكُم

مِّنۡ

خِلَٰفٖ

وَلَأُصَلِّبَنَّكُمۡ

فِي

جُذُوعِ

ٱلنَّخۡلِ

وَلَتَعۡلَمُنَّ

أَيُّنَآ

أَشَدُّ

عَذَابٗا

وَأَبۡقَىٰ

٧١

У: «Сизга изн бермасимдан олдин унга иймон келтирдингизми?! Албатта, у сизга сеҳр ўргатган каттангиздир! Бас, албатта, қўл-оёқларингизни қарама-қаршисидан кесурман ва, албатта, сизларни хурмо танасига осурман, албатта, қайси биримизнинг азобимиз шиддатлироқ ва боқийроқ эканини билурсиз», деди.¹