إِنَّ

ٱلسَّاعَةَ

ءَاتِيَةٌ

أَكَادُ

أُخۡفِيهَا

لِتُجۡزَىٰ

كُلُّ

نَفۡسِۭ

بِمَا

تَسۡعَىٰ

١٥

Албатта, рӯзи қиёмат, ки мардум дар он аз нав зинда мешаванд, омаданӣ аст. Мехоҳам, ки вақти онро пинҳон дорам, то ҳар касе ба ивази он чи мекард дар дунё аз нек ё бад, ҷазо дода мешавад.¹