یَوْمَىِٕذٍ

لَّا

تَنْفَعُ

الشَّفَاعَةُ

اِلَّا

مَنْ

اَذِنَ

لَهُ

الرَّحْمٰنُ

وَرَضِیَ

لَهٗ

قَوْلًا

۟

Дар он рӯз шафоати ҳеҷ касе фоида надиҳад, магар онро, ки Аллоҳи меҳрубон иҷозат диҳад ва суханашро биписандад ва он иҷозатдодашудагон; паёмбарон ва бандагони наздики Аллоҳ бошанд.¹