أَءُنزِلَ

عَلَيۡهِ

ٱلذِّكۡرُ

مِنۢ

بَيۡنِنَاۚ

بَلۡ

هُمۡ

فِي

شَكّٖ

مِّن

ذِكۡرِيۚ

بَل

لَّمَّا

يَذُوقُواْ

عَذَابِ

٨

Оё аз миёни ҳамаи мо ваҳй махсус ба ӯ (Муҳаммад) нозил шудааст?» балки онҳо аз ваҳйи Ман дар шубҳаанд, балки ин суханро ба он сабаб гуфтаанд, ки ҳанӯз азоби моро начашидаанд. Пас, агар азоби Ӯро мечашиданд ба гуфтани ин сухан ҷуръат намекарданд.¹