يَٰدَاوُۥدُ

إِنَّا

جَعَلۡنَٰكَ

خَلِيفَةٗ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَٱحۡكُم

بَيۡنَ

ٱلنَّاسِ

بِٱلۡحَقِّ

وَلَا

تَتَّبِعِ

ٱلۡهَوَىٰ

فَيُضِلَّكَ

عَن

سَبِيلِ

ٱللَّهِۚ

إِنَّ

ٱلَّذِينَ

يَضِلُّونَ

عَن

سَبِيلِ

ٱللَّهِ

لَهُمۡ

عَذَابٞ

شَدِيدُۢ

بِمَا

نَسُواْ

يَوۡمَ

ٱلۡحِسَابِ

٢٦

   Эй Довуд, ҳароина, Мо туро дар замин ҷонишин сохтаем. Пас, дар миёни мардум ба дурустӣ доварӣ кун ва аз пайи ҳавои нафс марав, ки туро аз роҳи Аллоҳ гумроҳ месозад. Ҳароина, онон, ки аз роҳи Аллоҳ каҷрав мешаванд, ба он сабаб, ки рӯзи ҳисобро фаромӯш кардаанд, ба азоби сахте гирифтор мешаванд.¹