قَالَ

لَقَدۡ

ظَلَمَكَ

بِسُؤَالِ

نَعۡجَتِكَ

إِلَىٰ

نِعَاجِهِۦۖ

وَإِنَّ

كَثِيرٗا

مِّنَ

ٱلۡخُلَطَآءِ

لَيَبۡغِي

بَعۡضُهُمۡ

عَلَىٰ

بَعۡضٍ

إِلَّا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

وَعَمِلُواْ

ٱلصَّٰلِحَٰتِ

وَقَلِيلٞ

مَّا

هُمۡۗ

وَظَنَّ

دَاوُۥدُ

أَنَّمَا

فَتَنَّٰهُ

فَٱسۡتَغۡفَرَ

رَبَّهُۥ

وَخَرَّۤ

رَاكِعٗاۤ

وَأَنَابَ ۩

٢٤

(Bu sözləri eşidən Davud o biri iddiaçı ağzını açmağa macal tapmamış) dedi: “O sənin bircə qoyununu öz qoyunlarına qatmaq istəməklə, şübhəsiz ki, sənə zülm etmişdir. Doğrudan da, şəriklərin çoxu bir-birinə haqsızlıq edər. Yalnız iman gətirib yaxşı işlər görənlərdən savayı! Onlar da (təəssüf ki) çox azdırlar!” (İddiaçılar bir-birinə baxıb güldükdən, yaxud çıxıb getdikdən sonra) Davud (bu işdən şübhəyə düşərək) Bizim onu imtahana çəkdiyimizi güman etdi. O dərhal Rəbbindən öz bağışlanmasını dilədi və dizi üstə düşüb səcdəyə qapanaraq tövbə etdi.