قَالَ

لَقَدۡ

ظَلَمَكَ

بِسُؤَالِ

نَعۡجَتِكَ

إِلَىٰ

نِعَاجِهِۦۖ

وَإِنَّ

كَثِيرٗا

مِّنَ

ٱلۡخُلَطَآءِ

لَيَبۡغِي

بَعۡضُهُمۡ

عَلَىٰ

بَعۡضٍ

إِلَّا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

وَعَمِلُواْ

ٱلصَّٰلِحَٰتِ

وَقَلِيلٞ

مَّا

هُمۡۗ

وَظَنَّ

دَاوُۥدُ

أَنَّمَا

فَتَنَّٰهُ

فَٱسۡتَغۡفَرَ

رَبَّهُۥ

وَخَرَّۤ

رَاكِعٗاۤ

وَأَنَابَ ۩

٢٤

(Davud) dedi: “O sənin qoyununu öz qoyunlarına qatmaq istəməklə, sənə qarşı zülm etmişdir. Həqiqətən, şəriklərin çoxu bir-birinə qarşı haqsızlıq edər. Yalnız iman gətirib saleh əməllər edənlərdən başqa. Onlar isə çox azdırlar!” (Bunları dedikdən sonra,) Davud Bizim onu sınağa çəkdiyimizi bildi, Rəbbindən özünün bağışlanmasını dilədi və səcdəyə qapanıb tövbə etdi.