قُلْ

اِنَّمَاۤ

اَعِظُكُمْ

بِوَاحِدَةٍ ۚ

اَنْ

تَقُوْمُوْا

لِلّٰهِ

مَثْنٰی

وَفُرَادٰی

ثُمَّ

تَتَفَكَّرُوْا ۫

مَا

بِصَاحِبِكُمْ

مِّنْ

جِنَّةٍ ؕ

اِنْ

هُوَ

اِلَّا

نَذِیْرٌ

لَّكُمْ

بَیْنَ

یَدَیْ

عَذَابٍ

شَدِیْدٍ

۟

   Бигӯ эй Расул барои саркашон: «Ба таҳқиқ, шуморо дар як чиз панд медиҳам: ду-ду ва як-як барои ибодати Аллоҳ бархезед. Сипас бияндешед, то бидонед, ки дар ёри шумо (Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам)¹ ҳеҷ гуна девонагӣ нест. Ӯст, ки шуморо пеш аз омадани азоби сахт, бимдиҳандааст!»²