وَإِذَا

تُتۡلَىٰ

عَلَيۡهِمۡ

ءَايَٰتُنَا

بَيِّنَٰتٖ

قَالُواْ

مَا

هَٰذَآ

إِلَّا

رَجُلٞ

يُرِيدُ

أَن

يَصُدَّكُمۡ

عَمَّا

كَانَ

يَعۡبُدُ

ءَابَآؤُكُمۡ

وَقَالُواْ

مَا

هَٰذَآ

إِلَّآ

إِفۡكٞ

مُّفۡتَرٗىۚ

وَقَالَ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

لِلۡحَقِّ

لَمَّا

جَآءَهُمۡ

إِنۡ

هَٰذَآ

إِلَّا

سِحۡرٞ

مُّبِينٞ

٤٣

Чун оёти равшани Мо бар онон хонда шуд, гуфтанд: «Ин мардест, ки мехоҳад шуморо аз он чӣ падаронатон мепарастиданд, боздорад». Ва гуфтанд: «Ин ғайри дурӯғе ба ҳам бофта чизи дигаре нест!» Ва касоне, ки ба Худо кофир шуда буданд, чун сухани ҳақ бар онҳо нозил шуд, гуфтанд: «Ин чизе ғайри ҷодуе ошкор нест!»