وَيَقُولُونَ

مَتَىٰ

هَٰذَا

ٱلۡوَعۡدُ

إِن

كُنتُمۡ

صَٰدِقِينَ

٢٩

    Ва мушрикон масхараомезона мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ин ваъда, ки шумо ба мо медиҳед, Аллоҳ моро дар қиёмат ҷамъ меоварад ва баъд аз он байни мо доварӣ мекунад, чӣ вақт фаро мерасад?»¹