فَقَالُواْ

رَبَّنَا

بَٰعِدۡ

بَيۡنَ

أَسۡفَارِنَا

وَظَلَمُوٓاْ

أَنفُسَهُمۡ

فَجَعَلۡنَٰهُمۡ

أَحَادِيثَ

وَمَزَّقۡنَٰهُمۡ

كُلَّ

مُمَزَّقٍۚ

إِنَّ

فِي

ذَٰلِكَ

لَأٓيَٰتٖ

لِّكُلِّ

صَبَّارٖ

شَكُورٖ

١٩

«Оо, Рабби! Биздин сапар-жолдорубузду(н арасын) алыстатып кой» – дешти жана өздөрүнө зулум кылышты. Кийин Биз аларды (эл оозундагы) сөздөргө айлантып, тыркыратып таштадык.[1] Албетте, мында ар бир сабырдуу, шүгүр кылуучу адам үчүн (Биздин кудуретибизге) белгилер бар. ¹