فَلَمَّا

قَضَيۡنَا

عَلَيۡهِ

ٱلۡمَوۡتَ

مَا

دَلَّهُمۡ

عَلَىٰ

مَوۡتِهِۦٓ

إِلَّا

دَآبَّةُ

ٱلۡأَرۡضِ

تَأۡكُلُ

مِنسَأَتَهُۥۖ

فَلَمَّا

خَرَّ

تَبَيَّنَتِ

ٱلۡجِنُّ

أَن

لَّوۡ

كَانُواْ

يَعۡلَمُونَ

ٱلۡغَيۡبَ

مَا

لَبِثُواْ

فِي

ٱلۡعَذَابِ

ٱلۡمُهِينِ

١٤

Qachonki, Biz u(Sulaymon)ga o`limni hukm etganimizda, ularga uning o`limi haqida asosini yeyayotgan yog`och qurtidan boshqa hech bir narsa dalolat qilmadi. Qachonki, u yiqilganda, jinlarga, agar ular g`aybni bilganlarida, xorlovchi azobda qolmagan bo`lishlari ayon bo`ldi.¹