فَلَمَّا

قَضَیْنَا

عَلَیْهِ

الْمَوْتَ

مَا

دَلَّهُمْ

عَلٰی

مَوْتِهٖۤ

اِلَّا

دَآبَّةُ

الْاَرْضِ

تَاْكُلُ

مِنْسَاَتَهٗ ۚ

فَلَمَّا

خَرَّ

تَبَیَّنَتِ

الْجِنُّ

اَنْ

لَّوْ

كَانُوْا

یَعْلَمُوْنَ

الْغَیْبَ

مَا

لَبِثُوْا

فِی

الْعَذَابِ

الْمُهِیْنِ

۟ؕ

A kiedy postanowiliśmy, iż umrze, to na jego śmierć wskazało dżinom tylko pełzające zwierzę ziemi, które podgryzło jego laskę. A kiedy on upadł, wtedy dżiny jasno pojęły, że gdyby znały to, co skryte, to nie pozostawałyby w poniżającej karze.