وَلِسُلَيۡمَٰنَ

ٱلرِّيحَ

غُدُوُّهَا

شَهۡرٞ

وَرَوَاحُهَا

شَهۡرٞۖ

وَأَسَلۡنَا

لَهُۥ

عَيۡنَ

ٱلۡقِطۡرِۖ

وَمِنَ

ٱلۡجِنِّ

مَن

يَعۡمَلُ

بَيۡنَ

يَدَيۡهِ

بِإِذۡنِ

رَبِّهِۦۖ

وَمَن

يَزِغۡ

مِنۡهُمۡ

عَنۡ

أَمۡرِنَا

نُذِقۡهُ

مِنۡ

عَذَابِ

ٱلسَّعِيرِ

١٢

А на Сулејман – ветрот (му го потчинивме), наутро преминуваше растојание од еден месец и навечер растојание од еден месец; и сторивме од изворите растопен бакар да му тече и џините, по волја на Неговиот Господар, пред него да работат; а кога некој од нив би откажал послушност на наредба Наша, ќе сторевме огнено страдање да почувствува.