قَالَ

نُوحٞ

رَّبِّ

إِنَّهُمۡ

عَصَوۡنِي

وَٱتَّبَعُواْ

مَن

لَّمۡ

يَزِدۡهُ

مَالُهُۥ

وَوَلَدُهُۥٓ

إِلَّا

خَسَارٗا

٢١

   Нӯҳ гуфт: «Эй Парвардигори ман, ҳамоно қавми ман нофармонии ман карданд ва бечорагони онҳо пайравӣ карданд пешвоёни гумроҳашонро, ки молу фарзандаш ҷуз ба зиёнашон наяфзуд.¹