وَإِذۡ

قَالَ

ٱللَّهُ

يَٰعِيسَى

ٱبۡنَ

مَرۡيَمَ

ءَأَنتَ

قُلۡتَ

لِلنَّاسِ

ٱتَّخِذُونِي

وَأُمِّيَ

إِلَٰهَيۡنِ

مِن

دُونِ

ٱللَّهِۖ

قَالَ

سُبۡحَٰنَكَ

مَا

يَكُونُ

لِيٓ

أَنۡ

أَقُولَ

مَا

لَيۡسَ

لِي

بِحَقٍّۚ

إِن

كُنتُ

قُلۡتُهُۥ

فَقَدۡ

عَلِمۡتَهُۥۚ

تَعۡلَمُ

مَا

فِي

نَفۡسِي

وَلَآ

أَعۡلَمُ

مَا

فِي

نَفۡسِكَۚ

إِنَّكَ

أَنتَ

عَلَّٰمُ

ٱلۡغُيُوبِ

١١٦

En (gedenk) toen Allah zei: “O, Isa, zoon van Maryam! Heb jij tegen de mensen gezegd: “Aanbidt mij en mijn moeder als twee goden naast Allah?” Hij (Isa) zei: “Verheerlijkt zij U! Het is niet aan mij om te zeggen waartop ik geen recht heb. Als ik zo iets gezegd had, dan zou U dat zeker geweten hebben. U weet wat in mijn binnenste is, terwijl ik niet weet wat in U is, waarlijk, U en alleen U bent de Alwetende van alles wat verborgen en onzichtbaar is.