ثُمَّ

لَنَنزِعَنَّ

مِن

كُلِّ

شِيعَةٍ

أَيُّهُمۡ

أَشَدُّ

عَلَى

ٱلرَّحۡمَٰنِ

عِتِيّٗا

٦٩

   Он гоҳ аз ҳар гурӯҳ касонеро, ки дар баробари Аллоҳи меҳрубон бештар гуноҳ ва саркашӣ кардаанд, ҷудо мекунем ва аввал ононро азоб мекунем.¹