اُولٰٓىِٕكَ

الَّذِیْنَ

اَنْعَمَ

اللّٰهُ

عَلَیْهِمْ

مِّنَ

النَّبِیّٖنَ

مِنْ

ذُرِّیَّةِ

اٰدَمَ ۗ

وَمِمَّنْ

حَمَلْنَا

مَعَ

نُوْحٍ ؗ

وَّمِنْ

ذُرِّیَّةِ

اِبْرٰهِیْمَ

وَاِسْرَآءِیْلَ ؗ

وَمِمَّنْ

هَدَیْنَا

وَاجْتَبَیْنَا ؕ

اِذَا

تُتْلٰی

عَلَیْهِمْ

اٰیٰتُ

الرَّحْمٰنِ

خَرُّوْا

سُجَّدًا

وَّبُكِیًّا

۟

ئا ئه‌وانه که‌سانێکن که خوای گه‌وره نازو نیعمه‌تی به‌سه‌ردا ڕشتوون له پێغه‌مبه‌ران، له نه‌وه‌ی ئاده‌م و ئه‌وانه‌ش (که له که‌شتیه‌که‌دا) له‌گه‌ڵ نوحدا سوارمان کردن و له نه‌وه‌ی ئیبراهیم و یه‌عقوب و له‌وانه‌ی که هیدایه‌تمان داون و هه‌ڵمان بژاردوون، ئه‌وانه‌، هه‌رکاتێک ئایه‌ته‌کانی خوای میهره‌بانیان به‌سه‌ردا بخوێنرێته‌وه‌، به په‌له سوژده ده‌به‌ن و ئه‌سرین له دیده‌یان ده‌بارێت، (له سۆزو خۆشه‌ویستی په‌روه‌ردگاریان دڵانی پڕ له نوورو ئیمانیان ده‌کوڵێت) و ده‌گرین.