وَإِنِّي

خِفۡتُ

ٱلۡمَوَٰلِيَ

مِن

وَرَآءِي

وَكَانَتِ

ٱمۡرَأَتِي

عَاقِرٗا

فَهَبۡ

لِي

مِن

لَّدُنكَ

وَلِيّٗا

٥

به‌ڕاستی من له‌وه ترساوه‌م که خزم و خوێشان عه‌شره‌ت دوای مردنم سه‌گه‌ردان بن، (چونکه که‌سێکی وایان تیادا به‌دی ناکه‌م که شایسته‌ی گه‌یاندنی په‌یامه‌که‌ت بێت، خۆت ده‌زانیت) خێزانکه‌شم منداڵی نابێت، بۆیه داواکارم له له‌به‌خششی خۆت به‌هره‌وه‌رم بکه و منداڵێکم پێ ببه‌خشیت که بتوانێت جێگه‌ی من بگرێته‌وه‌.