إِذۡ

قَالَ

لِأَبِيهِ

يَٰٓأَبَتِ

لِمَ

تَعۡبُدُ

مَا

لَا

يَسۡمَعُ

وَلَا

يُبۡصِرُ

وَلَا

يُغۡنِي

عَنكَ

شَيۡـٔٗا

٤٢

Bir zaman o, atasına delə dedi: “Atacan! Nə üçün eşitməyən, görməyən və sənə heç bir fayda verməyən bir şeyə ibadət edirsən?