فَكُلِي

وَٱشۡرَبِي

وَقَرِّي

عَيۡنٗاۖ

فَإِمَّا

تَرَيِنَّ

مِنَ

ٱلۡبَشَرِ

أَحَدٗا

فَقُولِيٓ

إِنِّي

نَذَرۡتُ

لِلرَّحۡمَٰنِ

صَوۡمٗا

فَلَنۡ

أُكَلِّمَ

ٱلۡيَوۡمَ

إِنسِيّٗا

٢٦

Эми, (ошолордон) жеп-ичип, (перзентиң менен) кубан! Ал эми, адамдардан бирөөнү көрсөң (ишаарат менен): «Мен Чексиз Ырайымдуу (Аллах) үчүн сүкүт чалууну назир кылып койдум эле. Бүгүн эч бир адамга сүйлөбөймүн» – дегин.[1] ¹