يَٰيَحۡيَىٰ

خُذِ

ٱلۡكِتَٰبَ

بِقُوَّةٖۖ

وَءَاتَيۡنَٰهُ

ٱلۡحُكۡمَ

صَبِيّٗا

١٢

(پاشان که یه‌حیا گه‌وره بوو فه‌رمانمان پێدا) ئه‌ی یه‌حیا کتێبی (ته‌ورات) به‌توندی بگره‌و پابه‌ندی به‌و هه‌ر له ته‌مه‌نی نه‌وجه‌وانیدا، توانای جیاکردنه‌وه‌ی ڕاست و ناڕاستمان پێبه‌خشی، به دادوه‌رێکی ڕێک و پێک کێشه‌ی خه‌ڵکه‌که‌ی چاره‌سه‌ر ده‌کرد.