قَالَ

رَبِّ

ٱجۡعَل

لِّيٓ

ءَايَةٗۖ

قَالَ

ءَايَتُكَ

أَلَّا

تُكَلِّمَ

ٱلنَّاسَ

ثَلَٰثَ

لَيَالٖ

سَوِيّٗا

١٠

    Закариё гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман аломату нишонеро бинамой»¹ Гуфт: «Нишонаи ту ин аст, ки се шабу се рӯз бо мардум сухан натавонй гуфт, дар ҳоле, ки тансиҳат ва солим ҳастӣ (яъне дар ҳоле, ки на гунг ҳастиву на кар)».²