وَلَقَدۡ

ءَاتَيۡنَا

لُقۡمَٰنَ

ٱلۡحِكۡمَةَ

أَنِ

ٱشۡكُرۡ

لِلَّهِۚ

وَمَن

يَشۡكُرۡ

فَإِنَّمَا

يَشۡكُرُ

لِنَفۡسِهِۦۖ

وَمَن

كَفَرَ

فَإِنَّ

ٱللَّهَ

غَنِيٌّ

حَمِيدٞ

١٢

Аниқки, Биз Луқмонга ҳикмат ато этдик (ва унга дедик): «Аллоҳга шукр қилгин! Ким шукр қилса, фақат ўз фойдаси учун шукр қилур (яъни, қилган шукрининг фойдаси ўзига бўлур). Ким ношукурлик қилса, бас, албатта Аллоҳ (унинг ва барча оламларнинг шукр қилишидан) беҳожат ва ҳамду санога лойиқ Зотдир». ¹