مُهۡطِعِينَ

مُقۡنِعِي

رُءُوسِهِمۡ

لَا

يَرۡتَدُّ

إِلَيۡهِمۡ

طَرۡفُهُمۡۖ

وَأَفۡـِٔدَتُهُمۡ

هَوَآءٞ

٤٣

      Рӯзе ситамкорон аз қабрҳояшон бошитоб бармехезанд барои ҳисоб, сарҳо ба боло шах шуда, аз сахтии он рӯз чашм бар ҳам намезананд ва дилҳояшон холӣ аст ба ҷуз аз ғаму ғусса.¹