وَقَالَ

ٱلشَّيۡطَٰنُ

لَمَّا

قُضِيَ

ٱلۡأَمۡرُ

إِنَّ

ٱللَّهَ

وَعَدَكُمۡ

وَعۡدَ

ٱلۡحَقِّ

وَوَعَدتُّكُمۡ

فَأَخۡلَفۡتُكُمۡۖ

وَمَا

كَانَ

لِيَ

عَلَيۡكُم

مِّن

سُلۡطَٰنٍ

إِلَّآ

أَن

دَعَوۡتُكُمۡ

فَٱسۡتَجَبۡتُمۡ

لِيۖ

فَلَا

تَلُومُونِي

وَلُومُوٓاْ

أَنفُسَكُمۖ

مَّآ

أَنَا۠

بِمُصۡرِخِكُمۡ

وَمَآ

أَنتُم

بِمُصۡرِخِيَّ

إِنِّي

كَفَرۡتُ

بِمَآ

أَشۡرَكۡتُمُونِ

مِن

قَبۡلُۗ

إِنَّ

ٱلظَّٰلِمِينَ

لَهُمۡ

عَذَابٌ

أَلِيمٞ

٢٢

Ish bitib bo`lganda shayton: «Albatta, Alloh sizga haq va'dani qilgan edi. Men esa, sizga va'da berdim-u, va'damga xilof qildim. Mening ustingizdan hech qanday hukmronligim yo`q edi. Faqat da'vat qilsam, o`zingiz menga ijobat qildingiz. Bas, meni malomat qilmang, o`zingizni malomat qiling. Men sizlarni qutqaruvchi emasman, sizlar ham meni qutqaruvchi emassizlar. Endi, men, albatta, ilgari meni sherik qilganingizni inkor qilaman. Albatta, zolimlarga, ha, ularga alamli azob bor», dedi.¹