وَبَرَزُواْ
لِلَّهِ
جَمِيعٗا
فَقَالَ
ٱلضُّعَفَٰٓؤُاْ
لِلَّذِينَ
ٱسۡتَكۡبَرُوٓاْ
إِنَّا
كُنَّا
لَكُمۡ
تَبَعٗا
فَهَلۡ
أَنتُم
مُّغۡنُونَ
عَنَّا
مِنۡ
عَذَابِ
ٱللَّهِ
مِن
شَيۡءٖۚ
قَالُواْ
لَوۡ
هَدَىٰنَا
ٱللَّهُ
لَهَدَيۡنَٰكُمۡۖ
سَوَآءٌ
عَلَيۡنَآ
أَجَزِعۡنَآ
أَمۡ
صَبَرۡنَا
مَا
لَنَا
مِن
مَّحِيصٖ
٢١
ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಹನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾಗುವಾಗ ಅಶಕ್ತರು (ಅನುಯಾಯಿಗಳು), ಅಹಂಭಾವಿಗಳಾಗಿದ್ದವರೊಡನೆ, (ಮುಖಂಡ ರೊಡನೆ) ‘ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಿ ದ್ದೆವು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಾಹನ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ರಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲಿರಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳುವರು. ಅವರು (ಮುಖಂಡರು) ಹೇಳುವರು; ‘ಅಲ್ಲಾಹನು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೋಕ್ಷದ ದಾರಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ಮೋಕ್ಷದ ದಾರಿಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಪ್ರಲಾಪಿಸಿದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಒಂದೇ. ನಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆಯ ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲ’.