قَالُوْا

یٰشُعَیْبُ

اَصَلٰوتُكَ

تَاْمُرُكَ

اَنْ

نَّتْرُكَ

مَا

یَعْبُدُ

اٰبَآؤُنَاۤ

اَوْ

اَنْ

نَّفْعَلَ

فِیْۤ

اَمْوَالِنَا

مَا

نَشٰٓؤُا ؕ

اِنَّكَ

لَاَنْتَ

الْحَلِیْمُ

الرَّشِیْدُ

۟

Onlar (istehza) ilə dedilər: “Ey Şueyb! Atalarımızın ibadət etdikləri məbudlardan, yaxud mallarımızı istədiyimiz kimi istifadə etməkdən vaz keçməyimizi sənə namazınmı əmr edir?! Doğrudan da, sən yumşaq xasiyyətlisən, ağıllısan”.