قَالُوْا

یٰشُعَیْبُ

اَصَلٰوتُكَ

تَاْمُرُكَ

اَنْ

نَّتْرُكَ

مَا

یَعْبُدُ

اٰبَآؤُنَاۤ

اَوْ

اَنْ

نَّفْعَلَ

فِیْۤ

اَمْوَالِنَا

مَا

نَشٰٓؤُا ؕ

اِنَّكَ

لَاَنْتَ

الْحَلِیْمُ

الرَّشِیْدُ

۟

Wọ́n wí pé: “Ṣu‘aeb, ṣé ìrun rẹ ló ń pa ọ́ láṣẹ pé kí á gbé ohun tí àwọn bàbá wa ń jọ́sìn fún jù sílẹ̀, tàbí (ìrun rẹ ló ń kọ̀ fún wa) láti ṣe ohun tí a bá fẹ́ nínú dúkìá wa? Dájúdájú ìwọ mà ni olùfaradà, olóye (lójú ara rẹ nìyẹn).”[1] ¹