قَالُواْ

يَٰلُوطُ

إِنَّا

رُسُلُ

رَبِّكَ

لَن

يَصِلُوٓاْ

إِلَيۡكَۖ

فَأَسۡرِ

بِأَهۡلِكَ

بِقِطۡعٖ

مِّنَ

ٱلَّيۡلِ

وَلَا

يَلۡتَفِتۡ

مِنكُمۡ

أَحَدٌ

إِلَّا

ٱمۡرَأَتَكَۖ

إِنَّهُۥ

مُصِيبُهَا

مَآ

أَصَابَهُمۡۚ

إِنَّ

مَوۡعِدَهُمُ

ٱلصُّبۡحُۚ

أَلَيۡسَ

ٱلصُّبۡحُ

بِقَرِيبٖ

٨١

Utsendingene sa: «Hør, Lot, vi er Herrens utsendinger. De vil aldri få tak i deg, så dra du og dine i en nattestund. Ingen av dere må snu seg tilbake, unntatt din hustru! Hun vil bli rammet av det som overgår de andre. Tiden for dem er morgenstunden. Er ikke morgenstunden nær?»